De laatste nacht is betaald, het laatste ontbijt achter de kiezen. De backpack´s gepakt, de uitgeleefde kleren weggegooid, de tube tandpasta uitgeknepen. De laatste high-tide kava achterover geslagen en de Farewell song geklonken. Het einde van onze reis komt akelig dichtbij...

Het was een typische week die past binnen het regenseizoen in Fiji. Dagenlang, van vroeg in de ochtend tot diep in de nacht. Een roemloos einde van een prachtige reis? Integendeel! De uren in de hangmat, de middagdutjes, een lach met de locals en een praatje met de andere gasten in ons hostel en natuurlijk de liters kava hebben ons werkelijk tot rust doen komen. Bijgekomen van een kleine vijf maanden rondreizen door zuid-oost Azie, Australie en Nieuw-Zeeland met als eindbestemming de Fiji eilanden. Het was een geweldige ervaring om te schuilen onder het dak van Bamboo Backpackershostel.

Een van de belangrijke lessen die we hebben geleerd is dat de mensen een ervaring kunnen maken. Kuala Lumpur had als stad niets te bieden voor ons, maar de herinnering aan KL is een van de mooiste door toedoen van Afiq en Fizah. Darwin werd een mooie stad door familie Van den Nieuwenhof. Cairns werd een bijzondere ervaring door Bill en het noordereiland van Nieuw-Zeeland werd toch nog een mooie kerst door Rob en Debbie´s uitnodiging. En zo werd de laatste week in de tropische regen in Fiji een om nooit te vergeten door Pa´s gekke bekken, door het vriendelijkste keukenpersoneel Eta en Luisa, door de zingende Amelia, de altijd aanwezige Andrei uit Estonia, de alles en iedereen fotograferende David uit London, Anna von Austria met nieuwe puppy Sina en nieuwe vriend Bob Marley, de fietsende Canadezen, manager Henry en alle andere die een rol speelden.

Niet te vergeten Taina, die ons zondagochtend naar het dorpje Lautaka bracht om een Fiji zondagsdienst in de Kerk bij te wonen. Eerst moesten we naar de `chief´ van het dorp ons presenteren. Een beetje ongemakkelijk omdat we geen kava bij hadden (wat wel gebruikelijk is om dit te geven). We kregen toestemming om foto´s te maken in het dorp en we dronken thee samen en aten fruit. En toen waren we klaar voor de kerkdienst. Uitgezonderd de priester die telkens zijn stem moest verheffen om de gelovigen, al wijzend met zijn vinger, op het hart te drukken dat ze goed moeten zijn voor hun familie (iets wat hier juist niet gepreekt hoeft te worden gezien de sterke familieband), de liederen waren indrukwekkend en we werden welkom gehete door een dorpsbewoonster die zich verontschuldigde dat de dienst in Fiji taal was (maar goed ook, als het in het Engels was, waren we waarschijnlijk weggelopen...). Maar na een preek die anderhalf uur duurde hadden we het echt gehad. Na het handenschudden buiten de kerk mochten onze sulu´s weer af en keerden we huiswaards.
Nog een paar uurtjes en dan staat er weer een vliegtuig op ons te wachten. De laatste, welke ons brengt van Nadi naar Los Angeles waar we een paar uur moeten wachten op de allerlaatste vlucht naar London. Daar arriveren we donderdag de 13e rond 10.00 uur. Dan pakken we nog even de trein naar Bedford om een bezoekje af te leggen. De verwachting is dat we zaterdag terug zijn in Nederland. Waar en hoe laat, daar zijn we nog niet zeker van. Nog even zoeken naar een vlucht of trein terug.

De Farewell song heeft geklonken, de muggenspray leeggespoten, de tassen staan klaar en aan de laatste groet wordt nu gewerkt. We waren telkens weer positief verrast door alle vele reacties op de website. De bezoekersaantallen bleven hoog. Bedankt Ralph en Jeanne voor jullie sponsoring voor extra fotoruimte en Mart bedankt voor iedere keer weer een nieuwe inspirerende spreuk! We willen iedereen bedanken die ons de laatste maanden hebben gevolgd. Bedankt voor ieders betrokkenheid en interesse in onze verhalen!!

Nog een laatste warme groet vanuit de Fiji eilanden!!

Taki taki!