6 januari 2011 - Een gelukkig nieuwjaar gewenst vanuit het verre en zonovergoten Fiji!! Nou ja, uitgezonderd vandaag. Want het water valt met bakken uit de hemel op het eiland. We hebben een keuze kunnen maken uit een van de 320 eilanden die Fiji rijk is. Gekeken naar de afstand, onze wensen en doelen, de tijd, en zeker de prijs zijn we terecht gekomen op het eilandje ´Mana´. Mana behoort tot de Mamanuca´s, een eilandengroep ten westen van het grootste eiland Viti Levu, waar we 29 december muzikaal werden ontvangen op het vliegveld van Nadi. 6 januari 2011 - Een gelukkig nieuwjaar gewenst vanuit het verre en zonovergoten Fiji!! Nou ja, uitgezonderd vandaag. Want het water valt met bakken uit de hemel op het eiland. We hebben een keuze kunnen maken uit een van de 320 eilanden die Fiji rijk is. Gekeken naar de afstand, onze wensen en doelen, de tijd, en zeker de prijs zijn we terecht gekomen op het eilandje ´Mana´. Mana behoort tot de Mamanuca´s, een eilandengroep ten westen van het grootste eiland Viti Levu, waar we 29 december muzikaal werden ontvangen op het vliegveld van Nadi.

Eenmaal aangekomen op het vliegveld, niet wetend wat te doen en waar te gaan kwamen we uiteindelijk tegen de avond terecht bij een klein hostel aan het strand, vlak bij Nadi. Tropical of Capricorn wordt gerund door een vriendelijke familie en we verbleven in een dorm van twaalf bedden waarvan twaalf leeg. Dus werden twee stapelbedden tegen elkaar geschoven, de matrassen omgewisseld en zo een tweepersoonsbed geformeerd. Relaxen was ons doel op Fiji dus zijn we de twee dagen na aankomst alleen even Nadi ingeweest, een duik genomen in zee, wat over het strand gelopen en veel uitgeslapen. De Fijianen zijn vriendelijke mensen en we zijn dus heel eenvoudig in contact gekomen met de locale bewoners. De eerste avond was het vuurdansen op het strand en dus pikten we meteen wat dans- en muziekcultuur mee. En dat beviel ons wel. Diezelfde avond, op zoek naar een goedkoop bordje eten bij Bamboo Backpackers, aan de overkant van de straat, werden we meteen uitgenodigd om de locals te vergezellen in de ronde kring. Er werd gezongen, gitaar gespeeld en kava gedronken. Een traditie op de eilanden.

Kava is een drankje dat gemaakt wordt van de wortel van een plant en heeft een ietwat kalmerende werking. De drie tot vijf jaar oude planten zijn minder sterk, maar van de elf jaar oude plant kruip je na vijf kopjes naar huis. De fijngestampte wortel wordt in een soort washandje gestopt en in water met de hand uitgewrongen. Dan wordt het geserveerd in een halve kokosnoot. Een keer klappen voordat je het in een keer opdringt; drie keer klappen nadat je de halve kokosnoot leeg terug hebt gegeven aan de persoon in het midden van de groep. Het is een gemoedelijk sociaal gebeuren binnen de gemeenschap en de muziek is prachtig. We gaan de cd van de ‘Kavaholics’ zeker in huis halen. De tweede avond in Fiji gingen we weer naar Bamboo voor wat meer kava. Niet dat het lekker is... Zeker niet als je een volle kokosnoot krijgt en in een keer achterover moet slaan, de zogehete ‘tsunami’...

De kavaceremonie kregen we ook in een souvenirsshop in Nadi. Natuurlijk wisten we dat we iets moesten kopen, wat we niet van plan waren. Maar toen ons oog viel op een houten kavabowl besloten we deze te kopen. En daarmee hebben we onze eerste souvenir gekocht en nemen we ook wat kava mee naar huis. En dat komt dichtbij nu. Nog maar een dikke week en dan verruilen we tropische hitte voor ijskoude winter. Maar het is mooi geweest. Een beetje moe van alle indrukken van de laatste maanden zijn we zeker en dus is dit het moment en de plaats om daarvan bij te komen.

Op oudjaarsdag zijn we per speedboot naar Mana eiland gebracht. Het weer op zee was ruw. Hoge golven, harde wind, regen. Opeens zagen we een prachtig groen eiland verschijnen uit de donkergrijze wolken in de verte. Dat was Mana! Toen we het strand naderden, formeerden zich een viertal Fijianen met gitaren om ons te verwelkomen, maar toen het opeens weer begon te gieten snelden ze als een gek weg. Het laatste uur van 2010 hebben we samen gesleten op het strand voor ons eenvoudige naar aangename hostel met een flesje wijn en wat sterretjes. En om ons heen waren de locals vooral heel luidruchtig. Net als de eerste dag van 2011 toen de eilandbewoners vooral dronken over het strand liepen. En wij, wij zochten de laatste week de wat afgelegen strandjes op om te zonnen, een duik te nemen in het kristalheldere azuurblauwe water en wat te snorkelen over het rif.

Het is vandaag de zevende dag op Mana Island. We hadden maar voor vier nachten geboekt, maar het beviel ons zo goed dat we ons verblijf hebben verlengt. Weliswaar niet meer in onze tweepersoonskamer, maar in de tent. Goedkoper en we kunnen toch de kamer van Tom gebruiken om spullen neer te zetten. Tom is een Australier uit Byron Bay waar wij onze eerste Kayak ervaring hadden. Verder zijn we veel opgetrokken met Russell en Kaleigh uit New Jersey. Zij zijn vandaag vertrokken om nog wat andere eilanden te bezoeken. Dat gaan wij niet meer doen. We blijven nog een nachtje omdat Daisy gisteren ziek was en vandaag een boottochtje op open zee niet willen riskeren. We hebben inmiddels allebei ons kwakkeldagje gehad. Eerst Bart door het drinken van regenwater (‘van eergister’) en Daisy door nog onbekende reden. We zitten er niet echt mee. Een dagje ziek op vier maanden. En dus kwamen onze rehydratatiepoedertjes eindelijk van pas.
Het is de laatste dagen bloedheet geweest. Perfect strandweer! We hebben zo goed als niets gedaan. Heerlijk! Ons eenvoudige onderkomen is een unieke plaats gebleken want het is gesitueerd direct aan het strand waardoor we een echt vakantiegevoel hebben. Tevens slapen we nu zowat in het dorpje en zo krijgen we na een week Mana eiland een compleet beeld van het Fiji dorpsleven. De mannen stampen de kavawortel tot stof, de vrouwen lopen met de was heen en weer, de kinderen klimmen in bomen, spelen met alles wat ze kunnen gebruiken, klauteren in bootjes op het water, springen er terug in, snorkelen en vangen vissen met de hand. Opvallend is dat er geen vader of moeder te bekennen is als de kinderen in zee spelen. ‘It’s safe’, geven ze als antwoord. De oudere kinderen helpen de kleintjes vooruit en het is mooi te zien hoe de kinderen zelf een spel organiseren waar ze zich uren mee kunnen vermaken. Inmiddels leven we echt samen met de locals en zijn Daisy en de driejarige Savu onafscheidelijk.

Het weer vandaag zal slecht blijven en dus observeren we de kinderen die met waterflessen een drumsessie weggeven en de volwassenen die onverstoord hun dagelijkse bezigheden voortzetten in hun doorweekte kleding. De lege waterflessen zijn weer gevuld met hemelwater. Het ziet er schoon uit dus is er weer genoeg water om te drinken voor de laatste dag op Mana Island. We gaan morgen met de boot terug naar Nadi en dan gaan we nog een paar dagen rond het eiland op zoek naar een mooi strand en wat snorkel of (misschien) duikmogelijkheden. Eergisteren hebben we nog een duik gedaan samen met een local en Tom. Het was de eerste sinds de cursus in Thailand, eind september. Zometeen gaan we nog even een boekje er op na slaan welke vissen we hebben gezien. Er zwommen in ieder geval zo’n vijf a zes rifhaaien om ons heen. Dat was wel een hele ervaring om zo dichtbij te komen. De onderwaterwereld hier is echt heel mooi! Zometeen nog even wat Finding Nemo-foto’s jatten van Tom’s onderwatercamera...

Bedankt voor alle nieuwjaarswensen en tot snel!
Groetjes uit Fiji!!